De coup van Bouterse en consorten

 Dinsdagavond 7 december hadden we nog een bijeenkomst in ons huis met ons zangkoortje. Toen we rond tien uur uit elkaar gingen maakten we nog grappen met elkaar over een “aanstaande coup”.

Die zelfde nacht nog werden we opgeschrikt door een reeks zware ontploffingen. Een blik op de wekker: vier uur. Daarna niet meer geslapen. Twee zeer zware ontploffingen rond half vijf. Mitrailleurvuur en schoten uit lichtere wapens tot half zes. Om zes uur eindelijk iets op de radio: Marsmuziek en een verklaring van Desi Bouterse, opgenomen op een bandje: “Het leger had een rechtse coup verijdeld en had de toestand volkomen in de hand. Al doende waren jammer genoeg een aantal gebouwen beschadigd. Er werd aangeraden de kinderen voorlopig thuis te houden.”

We bleven in bed tot rond half acht Bart langs kwam. In de tussentijd was er een korte nieuwsuitzending geweest van de SRS, vanaf dat moment de afkorting voor Staats Radio Suriname, de enige radiozender die nog in de lucht was. Daarbij werd bekend gemaakt dat de gebouwen van de Moederbond (waarin alle vakbonden verenigd waren), van de radio ABC en radio Radika en van de drukkerij van dagblad de Vrije Stem waren afgebrand. Een aantal verdachten was opgebracht.

Het eerste gevoel was dat het hier niet ging om een “normale” Surinaamse coup.

Eerst maar een aantal noodzakelijke boodschappen gaan doen.

De meeste winkels zijn alleen op een kiertje open. De grote zaken in de binnenstad, zoals Kirpalani en Kersten en de banken zijn gesloten.

Daarna even op de universiteit gaan kijken, waar ik nu al enkele jaren werk als docent electrotechniek. De poorten zijn dicht. Maar de portier laat me zonder problemen binnen. Er was verder geen mens. Geen collega's, geen studenten. Dus onverrichter zake terug naar ons huis aan de Doloresstraat.

's Avonds een verklaring van Bouterse op de televisie, waarin hij uitvoerig inging op de rechtse coup, die rond de Kerstdagen zou worden gepleegd, en door het kranige optreden van het leger was voorkomen.

Als bewijs mocht een verklaring dienen, die door Josef Slagveer, gerespecteerd journalist, ondervraagd door Roy Horb, een van de militaire coupplegers, “vrijwillig”werd afgelegd.

De verklaring leverde een indianenverhaal op, waar iedereen in voorkwam, die de laatste maanden het had gewaagd om kritiek te uiten op het militaire bewind.

Cyriel Daal, de voorzitter van de Moederbond, die een enorme volksmanifestatie had georganiseerd, als pleidooi voor een terugkeer van de militaire dictatuur naar de democratie, op het zelfde tijdstip dat Bouterse die zelfde mensenmassa graag had verzameld ter toejuiching van hemzelf en zijn revolutionaire vriend uit Greneda, Maurice Bishop, die op staatsbezoek was.

Rambocus, Sheombar en Mangal, militairen en hoofdpersonen tijdens de coup van 1980, die tijdens de zojuist afgesloten rechtzaak nogal vervelende dingen hadden gezegd over het militaire gezag.

De advocaten Riedewald, Bamboeram, Hoost en Gonzalvez, die tijdens de zelfde rechtzaak hadden durven twijfelen aan de wettigheid van het militaite gezag.

Leckie, docent aan de Universiteit van Suriname en voorzitter van de VWPU, vereniging van wetenschappelijk personeel van de universiteit.

Bouterse kondigde meteen ook een aantal maatregelen af, zoals een avondklok van zeven uur 's avonds tot de volgende morgen vier uur. Sluiting van de universiteit met onmiddelijke ingang.

Verder legde hij uit, dat Suriname door een diep dal is gegaan, maar nu, met hulp van “de Allerhoogste” uit de duidternis zal treden om een gelukkige toekomst tegemoet te gaan. We sliepen die nact niet erg rustig en rond drie uur werden we weer opgeschrikt door mitrailleur- en uzischoten.

Dat was dus in de nacht van woensdag 8 op donderdag 9 december.